tag:blogger.com,1999:blog-84824136145529984532011-04-21T22:24:23.218-07:00Noo_BowVyhttp://www.blogger.com/profile/07180884042878821572noreply@blogger.comBlogger51100tag:blogger.com,1999:blog-8482413614552998453.post-27102283969831031492009-01-28T20:00:00.000-08:002009-01-28T20:09:46.089-08:00คุณอาจจะเป็นดีเจด้วยหลายๆ อย่างเช่น เงิน ความเท่ห์ เป็นคนที่ดูมีเสน่ห์ รักในเสียงเพลง หรือมีความต้องการที่จะรู้จักพบปะผู้คน ฯลฯ ดีเจที่ไม่สำนึกในอาชีพของตัวเองว่า มีความสำคัญต่อธุรกิจบันเทิงและมีหน้าที่สร้างความบันเทิง ส่วนความบันเทิงสามารถให้คำจำกัดความได้ว่า การทำให้พึงพอใจ การทำให้สนุก การทำให้มีความสุข เพราะฉะนั้น หน้าที่ของอาชีพดีเจก็คือ การเลือกเพลงและมิกซ์มันให้ถูกต้อง เป็นกฏ 2 อย่างหลักๆที่จะทำให้คุณก้าวหน้าในอาชีพนี้ได้ง่าย แต่สองสิ่งนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำเหมือนกับคนเราที่รู้ว่าทำดีทำอย่างไร แต่เวลาทำไม่ค่อยจะทำหรือทำได้ไม่ค่อยดีการเรียงเพลงหรือการเลือกเพลงมาเปิดนั้น เป็นจิตวิทยาอย่างหนึ่งที่จะต้องเรียนรู้จากคนที่มาเที่ยว คนที่มาฟังการนำเสนอของคุณ และเรียนรู้จากรความผิดพลาดหรือจากตัวอย่างต่างๆ จิตวิทยาเรื่องวิธีการที่จะมิกซ์ดนตรีมันเป็นศิลปะ ซึ่งจะต้องใช้เวลาในการศึกษา โดยที่เราสามารถศึกษาจากคนที่ทำงานด้านนี้หรือที่ผลิตงานด้านนี้มาก่อน การมิกซ์เพลงเปรียบเสมือนมายากล เป็นเหมือนการซ้อนเพลง จากเพลงหนึ่งเข้าไปในอีกเพลงหนึ่งโดยที่คนเต้นหรือลูกค้าที่มาเที่ยวต้องไม่รุ้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเพลงที่จะทำให้เขารู้สึกสดุด การที่คุณจะเป็นดีเจที่มีระดับยิ่งๆขึ้นไป คุณต้องคำนึงถึงหลัก 3 ข้อคือ การเลือกเพลงที่ดี / การเปิดเพลงที่ดี / การดูแลผู้คนที่ดี แล้วมันก็จะกลายมาเป็นธรรมชาติของคุณ และธรรมชาติของคนที่จะประสบความสำเร็จของคนที่จะทำงานในอาชีพนี้ เพราะฉะนั้น 3 อย่างนี้คุณควร<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8482413614552998453-2710228396983103149?l=bowlovemm.blogspot.com' alt='' /></div>Noo_BowVyhttp://www.blogger.com/profile/07180884042878821572noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8482413614552998453.post-79238304511391878042009-01-28T19:54:00.000-08:002009-01-28T20:00:16.612-08:00เทคนิคการแสดง (การสร้างความเชื่อ)<br /> เทคนิคการแสดง คือการกำหนดจุดมุ่งหมายในการแสดง รูปแบบการแสดง บทที่ใช้ในการแสดง ในอดีตกาลมนุษย์ต้องเผชิญกับปรากฏการณ์ต่าง ๆ อย่างขาดความรู้ความเข้าใจ และ ไม่สามารถป้องกันภัยเหล่านั้นได้ มนุษย์จึงเกิดความกลัวและเกิดความเชื่อว่าอันตรายที่เกิดขึ้นนั้นเกิดขึ้นจากสิ่งที่เป็นอภินิหารของสิ่งที่มีอยู่เหนือธรรมชาติ พยายามปกป้องตนเอให้พ้นจากภัยนั้น ๆ ความกลัวทำให้มนุษย์เซ่นบวงสรวงสังเวยด้วยพืชพันธ์ธัญญาหารหรือชีวิตสัตวและแม้แต่ชีวิตมนุษย์ ให้แก่พวกผี เทพหรือเทวดาซึ่งมนุษย์กำหนดขึ้นโดยความเชื่อและความกลัวดังกล่าว เทพหรือเทวดาที่มนุษย์กำหนดขึ้นเพื่อบูชาได้แก่ เทพแห่งธาตุ คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ การเซ่นบวงสวรงเหล่านไดมีการพัฒนามาจนเกิดพิธีกรรมสำคัญของมนุษย์ในปัจจุบัน และรูปแบบได้แห่พิธีนั้นได้พัฒนาให้แตกต่างกันออกไป และเพื่อให้การกระทำพิธีเกิดความยิ่งใหญ่ตระการตา จึงมีการนำเอาดนตรีและนาฏศิลป์รวมเข้าไว้ในพิธีบวงสรวงสังเวยดังกล่าว<br />ต่อมาพิธีกรรมต่าง ๆค่อย ๆมีความละเอียด มีความซับซ้อนและขั้นตอนมากขึ้น ได้มีผู้ทำพิธี ซึ่งมีทั้งผู้ชายและผู้หญิง พิธีที่ทำมักมีการดื่มเหล้าให้เคลิบเคลิ้มและอาศัยเสียงดนตรี การกระทำคล้ายการเข้าทรงจนลืมตัวออกท่าทางการเต้นรำ เช่นการฟ้อนผีฟ้า ในภาคอีสาน ใช้ในการรักษาหรือเชื่อว่าทำให้พ้นเคราะห์ได้<br />เทคนิคการเขียนบทละคร ในที่นี้หมายถึง การเขียนบทละครให้มีปัจจัยต่าง ๆ ที่สามารถนำไปใช้ในการแสดงได้ ปัจจัยในการเขียนที่สำคัญ 3 ประการ คือ<br /> 1. การแบ่งขั้นตอนของโครงเรื่องออกให้ชัดเจนว่า เรื่องดำเนินจากจุดเริ่มต้นแล้วเข้มข้นขึ้น และคลี่คลายไปสู่จุดจบอย่างไร 1.1 การเริ่มเรื่อง เป็นการแนะนำผู้ดูให้เข้าใจความเดิมและตัวละครสำคัญในเรื่อง 1.2 การขยายเรื่อง เป็นการดำเนินเรื่องให้เห็นปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้น แสดงพฤติกรรมของตัวละครต่างๆ ตามที่กำหนดไว้ 1.3 การพัฒนาเรื่อง เป็นการแสดงความขัดแย้งขอตัวละครในเรื่อง ทำให้การแสดงเกิดความเข้มข้นขึ้น 1.4 เป็นการที่ที่พระเอกตกอยู่ในสถานะการณ์ที่ล่อแหลม ถึงขั้นต้องมีการตัดสินใจกระทำบางการบางประการให้เด็ดขาดลงไป 1.5 การสรุปเรื่อง หรือการดำเนินเรื่องไปสู่จุดจบบริบูรณ์<br /> 2. การแบ่งเรื่องออกเป็นกลุ่มย่อยๆ เพื่อสถานะการณ์ต่างๆ ในแต่ละตอนเป็นไปตามวัตถุประสงค์โดยแบ่งได้ 6 ประการคือ 2.1 แสดงความปรารถนาของตัวละคร 2.2 รักษาความต่อเนื่องของเนื้อเรื่องโดยไม่ทำลายวัตถุประสงค์หลักของเรื่อง 2.3 ทำให้การดำเนินเรื่องแต่ละตอนประทับใจ 2.4 สอนเงื่อนงำไว้ในกาละเทศะที่สมควร 2.5 บรรจุปัจจัยที่ทำให้เกิดความประหลาดใจ 2.6 เปิดเผยสิ่งต่างๆที่ควรเปิดเผยในกาละเทศะที่สมควร<br /> 3. ลักษณะ คือ กลวิธีในการนำฉันทลักษณ์ต่างๆ มาใช้ในการแสดงออกของสถานะการณ์และความคิดของลักษณะมี 36 วิธี ซึ่งพอจะสรุปได้ว่าสำนวนที่จะนำมาประพันธ์เป็นบทบรรยายและบทเจรจา ต้องคำนึงถึง 3.1 พื้นเพของตัวละคร 3.2 ความรู้สึกที่ต้องการให้เกิดกับคนดู 3.3 ความแจ่มแจ้งของสาระในเรื่องที่ต้องการถ่ายทอดให้คนดูเข้าใจ 3.4 ความสัมพันธ์กับลักษณะของคนตรีและทำนองเพลงที่ใช้ประกอบการแสดง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8482413614552998453-7923830451139187804?l=bowlovemm.blogspot.com' alt='' /></div>Noo_BowVyhttp://www.blogger.com/profile/07180884042878821572noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8482413614552998453.post-12103198288458631432009-01-28T19:27:00.000-08:002009-01-28T19:53:45.181-08:00ความหมายและความสำคัญของการนำเสนอแผนงานหรือผลงานประชาสัมพันธ์<br />การนำเสนอความคิดต่อคนๆ หนึ่ง หรือคณะกลุ่มคน เพื่อให้เข้าใจและหรือคล้อยตามความคิดของผู้เสนอ<br />การนำเสนอแผนงานจะช่วยให้มีการแลกเปลี่ยนหรือแบ่งปันความคิดเห็น ซึ่งทำให้ผู้ฟังมีความรู้สึกถึงการมีส่วนร่วมในความคิดหรือแผนงานนั้นๆ เป็นผลให้แผนงานมีโอกาสประสบความสำเร็จมากยิ่งขึ้น<br />การนำเสนอแผนงานจะช่วยให้ผู้เสนอมั่นใจความคิดและข้อเท็จจริงต่างๆ จะเป็นที่เข้าใจชัดเจนอย่างที่ต้องการ (ไม่ต้องลุ้นว่าจะอ่านเอกสารที่เสนอไปเข้าใจหรือไม่)<br />การนำเสนอ เป็นการเตรียมการเสนอที่สามารถปรับเปลี่ยนรูปแบบและวิธีการได้สะดวก เพื่อให้สอดคล้องกับกลุ่มผู้ฟังได้สด ฉับไว<br /><strong><span style="font-size:130%;">วัตถุประสงค์การนำเสนอ</span></strong><br />เพื่อบอกข้อมูล (Inform)<br />รายงานสถานะ (Status Report)<br />การสาธิต (Demonstration)<br />แผนธุรกิจ/กลยุทธ์ (Business/Strategy)<br />การขายความคิด (Idea Selling)<br />การเสนอแนะให้เปลี่ยนแปลง (Suggestion)<br />การขายสินค้า/บริการ (Product/Service Selling)<br />การอธิบายข้อมูลทางเทคนิค (Technical Data)<br /><strong><span style="font-size:130%;">องค์ประกอบและปัจจัยที่สำคัญในการนำเสนอผลงานในรูปแบบต่างๆ</span></strong><br />แบบตามจำนวนผู้พูด<br />แบบตามจำนวนผู้ฟัง<br />แบบระดับความเป็นทางการของการนำเสนอ<br />แบบระดับความสัมพันธ์กับผู้ฟัง<br />แบบตามสถานที่<br />แบบระดับความเป็นทางการของการนำเสนอ<br />เป็นทางการ<br />ผู้พูดจะยืน<br />ผู้ฟังจะนั่ง<br />ผู้พูดใช้โสตทัศนูปกรณ์ประกอบ<br />ช่วงถาม/ตอบอยู่ท้ายการนำเสนอ<br />มีการกำหนดหัวข้อแจ้งไว้ล่วงหน้า<br />ต้องเตรียมการ/ซักซ้อมกับโสตทัศนูปกรณ์ไว้ล่วงหน้า<br />กึ่งเป็นทางการ<br />ผู้พูดจะยืน/นั่งก็ได้ แต่มักจะยืน<br />ผู้ฟังจะนั่ง<br />ผู้พูดใช้โสตทัศนูปกรณ์ประกอบ/ Flipchart<br />ช่วงถาม/ตอบแทรกอยู่ระหว่างการนำเสนอ<br />อาจมีการกำหนดหัวข้อแจ้งไว้ล่วงหน้าหรือไม่ก็ได้<br />ต้องเตรียมการ/ซักซ้อมกับโสตทัศนูปกรณ์ไว้ล่วงหน้าบ้าง<br />ไม่เป็นทางการ<br />ผู้พูดจะยืน/นั่งก็ได้ แต่มักจะนั่ง<br />ผู้ฟังจะนั่ง/ยืน แต่งมักจะนั่ง/ตามผู้พูด<br />ช่วงถาม/ตอบเป็นรูปแบบการสนทนา/พูดคุย<br />ไม่มีการกำหนดหัวข้อแจ้งไว้ล่วงหน้า<br />ไม่ต้องเตรียมการ/ซักซ้อมกับโสตทัศนูปกรณ์<br />รูปแบบการนำเสนอ<br />แบ่งตามจำนวนผู้นำเสนอ<br />การฉายเดียว<br />ผู้นำเสนอ 2 คน<br />ผู้นำเสนอมากกว่า 2 คนขึ้นไป<br />แบ่งตามจำนวนผู้ฟัง<br />เสนอต่อผู้ฟังกลุ่มใหญ่<br />เสนอต่อผู้ฟังกลุ่มเล็ก<br />แบบตัวต่อตัว<br />แบ่งตามความสัมพันธ์ของผู้ฟัง<br />คนในองค์กร<br />คนนอก<br />แบ่งตามสถานที่ (Site Location)<br />การนำเสนอในสถานที่<br />การนำเสนอต่างสถานที่ (Multiple Site Presentation)<br />การประชุมทางโทรศัพท์<br />การประชุมทางวิดีโอ<br />การนำเสนอแบบขายความคิด / เสนอแนะให้เปลี่ยนแปลง<br />ต้ององค์ประกอบสำคัญ 2 ส่วนเสมอ คือ<br />อธิบายคุณลักษณะความคิด (Feature)<br />โน้มน้าวใจด้วยผลประโยชน์ (Benefit)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8482413614552998453-1210319828845863143?l=bowlovemm.blogspot.com' alt='' /></div>Noo_BowVyhttp://www.blogger.com/profile/07180884042878821572noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8482413614552998453.post-44954900981313313532009-01-28T19:16:00.000-08:002009-01-28T19:26:41.474-08:00ขั้นตอนการผลิตรายการวิทยุโทรทัศน์<br />1. <a href="http://members.fortunecity.com/korakit_cu/planning.htm">การวางแผนการผลิต</a><br /><br />การแสวงหาแนวความคิด : เป็นงานที่ใช้ความคิดสร้างสรรค์<br /> * แนวความคิดที่คิดขึ้นมาตื่นเต้นหรือไม่<br /> * แนวความคิดนี้มีอะไรดี<br /> * ถ้านำแนวความคิดนี้มาสร้างเป็นรายการโทรทัศน์ ผู้ชมจะได้รับประโยชน์อะไร<br /> * วัตถุประสงค์ที่นำแนวความคิดนี้มาเสนอให้ผู้รับชม<br /> * ปัญหาของการนำมาสร้างเป็นรายการโทรทัศน์<br />การกำหนดวัตถุประสงค์<br /> เป็นการคาดหวังผลที่จะเกิดขึ้นหลังจากผู้ชมได้รับชมรายการไปแล้ว ผู้ผลิตจะต้องกำหนดวัตถุประสงค์ว่ามุ่งให้ผู้รับ ได้รับหรือเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในด้านใดซึ่งอาจเป็นวัตถุประสงค์ทั่วไป หรือวัตถุประสงค์เฉพาะ<br /> วัตถุประสงค์ทั่วไป &amp; วัตถุประสงค์เฉพาะ<br /> * การกำหนดวัตถุประสงค์ทั่วไป มุ่งที่การเสนอข่าวสาร การให้ความรู้ การศึกษา การโน้มน้าวจูงใจ การใสห้ความบันเทิง หรือเพื่อโฆษณาประชาสัมพันธ์<br /> * วัตถุประสงค์เฉพาะ ในการกำหนดผลที่คาดหวังที่แคบลงไป เช่น ให้ทราบผลกระทบของการให้กำเนิดที่ทำให้เด็กในวัยเรียนลดลง จนทำให้ต้องปิดโรงเรียน<br />การวิเคราะห์ผู้ชมเป้าหมาย (Target Audience)<br /> เป็นการทำความรู้จัดผู้ชมในแง่มุมต่างๆ เพื่อให้สามารถผลิตรายการได้ตรงกับความต้องการมากที่สุด โดยคำนึงถึงข้อมูลต่างๆ เช่น เพศ อาชีพ ระดับการศึกษาความสนใจ เวลาที่จะชมรายการ ในแง่ของผู้ชมเป้าหมาย รายการที่ผลิตขึ้น อาจมุ่งผู้ชมในแนวนอน คือ ทุกเพศ ทุกวัย ทุกอาชีพ หรืออาจมุ่งผู้ชมในแนวตั้ง คือมากกลุ่ม<br />การวิเคราะห์เนื้อหาและข้อมูล (Content Analysis)<br /> เป็นกระบวนการวิจัยศึกษา และเสาะแสวงหา เนื้อหาสาระและข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเรื่องที่จะทำรายการวิทยุโทรทัศน์ แล้วนำมาวิเคราะห์ เพื่อให้ได้เนื้อหาสาระ และข้อมูลที่ถูกต้อง ทันสมัย น่าสนใจ เร้าใจ และเพิ่มความน่าเชื่อถือ<br />การเขียนบท (Script Writing)<br /> เป็นการกำหนดลำดับก่อนหลังของการเสนอภาพและเสียง เพื่อจะให้ผู้ชมได้รับเนื้อหาสาระ ตามวัตถุประสงค์ที่กำหนดไว้ โดยระบุลักษณะภาพ และเสียงไว้เด่นชัด การเขียนบทเป็นกระบวนการต่อเนื่องจากขั้นการกำหนดแนวความคิดจนถึงการวิเคราะห์เนื้อหา และข้อมูล และได้ประเด็นหลัก ประเด็นย่อยของรายการ โดยทำเป็นแผนผังของรายการก่อน เมื่อกำหนดแผนผังการเดินเรื่องแล้ว ผู้เขียนจึงจะนำไปเขียนบทละเอียดตามแผนผังรายการเป็นบทสมบูรณ์ต่อไป<br />การกำหนดฉากและวัสดุประกอบฉาก<br /> การกำหนดฉาก และวัสดุประกอบฉากเป็นการเขียนรายละเอียดของฉากทุกชึ้น ทุกชุดที่ต้องใช้ และวัสดุประกอบฉากทุกประเภท ลงในแบบฟอร์มการกำหนดฉาก โดยแยกชิ้น หรือชุดละแผ่น เพื่อจะได้ส่งไปให้ฝ่ายฉากดำเนินการออกแบบ จัดสร้างและจัดหาให้<br />การกำหนดวัสดุรายการ<br /> วัสดุรายการ หมายถึง วัสดุเนื้อหา ประเภทรูปภาพ แผนภูมิ ข้อมูลทางสถิติ ภาพยนตร์ ภาพทัศน์ ที่จะนำมาใส่ หรือประกอบไว้ในรายงาน <br /> การกำหนดวัสดุรายการ จำแนกเป็น 2 ประเภท คือ<br /> - วัสดุรายการที่มีอยู่แล้ว ก็ให้ใส่รายชื่อ และแหล่งที่หาได้<br /> - วัสดุรายการที่ต้องผลิตขึ้นใหม่ ก็ต้องใส่รายชื่อ และกำหนดความต้องการไว้ให้ชัดเจน<br /> วัสดุรายการที่เป็นภาพยนตร์ หรือเทปภาพทัศน์ที่จะต้องผลิตใหม่ ต้องมีการกำหนดรายละเอียดของสิ่งที่ต้องการถ่ายทำ โดยทำเป็นแผนผังรายการ ที่มีการกำหนดสถานที่ถ่ายทำ สิ่งที่จะถ่าย มุมกล้อง และความยาวไว้ให้ชัดเจนพอ<br />การกำหนดผู้แสดงหรือผู้ปรากฏตัว<br /> การกำหนดตัวผู้แสดง หรือผู้ปรากฎตัวนี้จะเขียนได้ในแบบฟอร์มผู้แสดง หรือ Talent ก่อนกำหนด ผู้ผลิตควรกำหนดผู้กำกับรายการไว้แล้ว ควรหารือกันก่อนเพราะผู้กำกับจะแนะนำได้ว่า ผู้แสดงคนใดมีความสามารถมาก-น้อยเพียงใด<br />การจัดทำแผนผังเวที และแผนผังไฟ<br /> * แผนผังเวที (Floor Plan) หมายถึง กำหนดตำแหน่งของคน ฉาก และสิ่งของต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับการแสดงรายการ<br /> * แผนผังไฟ (Lighting Plan)จุดกำหนดตำแหน่งของไฟที่ใช้ในการถ่ายทำ<br />การจัดทำงบประมาณ<br /> ค่าใช้จ่ายในการผลิตรายการวิทยุโทรทัศน์ประกอบด้วย<br /> * ค่าผู้ผลิตรายการ <br /> * ค่าผู้กำกับรายการ<br /> * ค่าผู้เขียนบท<br /> * ค่าผู้ดำเนินรายการ วิทยากร และผู้แสดง<br /> * ค่านักดนตรี<br /> * ค่าสถานที่ และอุปกรณ์การผลิต เช่น ค่าเช่าห้องสตูดิโอ<br /> * ค่าผลิตงานกราฟฟิค<br /> * ค่าสร้างจัดฉาก<br /> * ค่าวัสดุรายการ<br /> * ค่าเบี้ยเลี้ยงเดินทาง พาหนะไปถ่ายทำนอกสถานที่<br />2. <a href="http://members.fortunecity.com/korakit_cu/preproduct.htm">การเตรียมการผลิต</a><br />ขั้นเตรียมการผลิตรายการวิทยุโทรทัศน์<br /> * การเตรียมงานด้านบุคลากร<br /> * การเตรียมสถานที่<br /> * การเตรียมอุปกรณ์การผลิต<br /> * การเตรียมฉาก วัสดุประกอบฉาก เครื่องแต่งตัว แต่งหน้า<br /> * การเตรียมวัสดุกราฟฟิค วัสดุรายการ<br /> * การเตรียมการด้านผู้แสดง<br /> * การเตรียมการด้านเสียง แสง<br /> * การติดตั้งฉาก อุปกรณ์การผลิต<br />การเตรียมการด้านบุคลากร<br /> เมื่อได้กำหนดผู้ที่ทำหน้าที่เขียนบท กำกับรายการ ผู้ดำเนินรายการ ผู้แสดง และกำกับเวทีแล้ว ในด้านเทคนิค ฝ่ายเทคนิคจะกำหนดผู้กำกับเทคนิค (TD) ช่างกล้อง ช่างควบคุมเสียง และช่างควบคุมแสง<br /> ในขั้นเตรียมการ ผู้ผลิตรายการจะต้องแจกบทวิทยุโทรทัศน์ให้ผู้ที่เกี่ยวข้องทุกคน เพื่อจะได้ศึกษาบทล่วงหน้า รายชื่อบุคลากรทั้งหลายเหล่านี้ ผู้ผลิตจะให้หน่วยกราฟฟิคทำแผ่นเครดิต เพื่อจะได้นำไปใช้ในตอนท้ายของรายการด้วย<br />การเตรียมสถานที่<br /> การเตรียมสถานที่ในการถ่ายทำมี 2 แห่ง คือ<br /> * การเตรียมสถานที่ในห้องผลิตรายการ หรือในสตูดิโอ<br /> ในสตูดิโอ ผู้ผลิตรายการต้องจองห้องสตูดิโอ และห้องตัดต่อรายการในวันเวลาที่ต้องการไว้ล่วงหน้าในกรณีที่ออกอากาศการเตรียมสถานที่จะรวมด้านการซ้อมด้วย<br /> * สถานที่จริง (On Location) สถานที่ภายนอกสตูดิโอ ผู้ผลิตจะต้องดูแลเรื่องการควบคุมแสงสว่าง และควบคุมเสียงรบกวนให้น้อยลง<br />การเตรียมอุปกรณ์การผลิต<br /> ในการถ่ายทำในสตูดิโอ ฝ่ายเทคนิคจะเป็นผู้สั่งการเรื่องการเตรียมอุปกรณ์การผลิตในด้านกล้อง ระบบเสียง แสง เครื่องฉาย และเครื่องเทปผู้ผลิตรายการจำเป็นต้องตรวจสอบความพร้อมด้วยการพบผู้กำกับเทคนิคที่ได้รับมอบหมายให้กำกับเทคนิครายการนั้นๆ ในการถ่ายทำ ณ สถานที่จริง ภายนอกสตูดิโอ ผู้ผลิตต้องตรวจสอบความพร้อมด้านกล้องโทรทัศน์ เครื่องตัดต่อภาพ เครื่องเทป ภาพทัศน์ เครื่องผสมเสียง และโคมไฟให้แสงสว่าง ในกรณีที่ใช้รถบันทึก หรือ ถ่ายทอดรายการนอกสถานที่ (Outdoor Broadcat-OB Van) ผู้ผลิตรายการต้องได้รับความมั่นใจในด้านความพร้อมของเครื่องมืออุปกรณ์ก่อนออกอากาศ<br />การเตรียมฉาก วัสดุประกอบฉาก เครื่องแต่งตัวและแต่งหน้า<br /> ฝ่ายศิลปกรรมฉาก จะเป็นผู้ออกแบบผลิต และจัดฉากกับวัสดุประกอบฉากตามความต้องการของผู้ผลิตรายการ เพื่อให้ได้ฉากตามต้องการ และมีเวลาแก้ไขเพิ่มเติมก่อนวันเวลากำหนดบันทึกรายการ หรือออกอากาศ ในด้านการแต่งหน้า แต่งตัว โดยเฉพาะรายการละคร ผู้ผลิตจะต้องมีการสั่งการให้มีการออกแบบ สั่งตัด และตรวจสอบคุณภาพของเครื่องแต่งตัวประเภทต่างๆ ให้พร้อม ส่วนการแต่งหน้ามักจะเป็นการเตรียมการขั้นสุดท้ายเกี่ยวกับคน หลังจากแต่งหน้าแล้วก็จะได้เข้าฉากทันที<br />การเตรียมวัสดุกราฟฟิค และวัสดุรายการ<br /> การเตรียมวัสดุกราฟฟิค ครอบคลุมแผน Telop ที่บอกชื่อรายการ ชื่อบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับการผลิตรายการ และรูปภาพแผนภูมิต่างๆ ที่จะต้องนำมาสอดแทรก (Insert) ในรายการ ผู้ผลิตต้องตรวจสอบในด้านขนาด และสัดส่วนของ Telop คุณภาพของผลงานและสาระที่บรรจุไว้ในวัสดุกราฟฟิค<br /> ในด้านวัสดุรายการ ผู้ผลิตต้องเลือกภาพประกอบตัดต่อภาพยนตร์ที่จะต้องใช้ไว้ให้พร้อม ก่อนที่จะเข้าวันเวลาบันทึกรายการจริง<br />การเตรียมการด้านผู้แสดง<br /> การเตรียมการด้านผู้แสดง ควรมีการซักซ้อมมาก เพื่อที่จะได้ไม่เสียเวลาหยุดบ่อยๆ เพราะผู้ปรากฎตัวในรายการท่องบทไม่ได้<br />การเตรียมการด้านเสียงและแสง<br /> เป็นการจัดตำแหน่งไมโครโฟน แผ่นเสียง เพลง และเทปที่จะใช้ในรายการ และทดสอบเสียงไว้ให้พร้อม เพื่อจะใช้ในการผลิตรายการได้<br />การติดตั้งฉาก และอุปกรณ์การผลิต<br /> เป็นการเตรียมการขั้นสุดท้าย (Set Up) ที่ผู้ผลิตรายการจะต้องดูแลว่าทุกอย่าง "เข้าที่" ตามที่ต้องการ<br />3. <a href="http://members.fortunecity.com/korakit_cu/product.htm">การดำเนินการผลิต</a><br /><br />ขั้นดำเนินการผลิต<br /> 1. ขั้นประชุมก่อนการผลิต<br /> 2. ขั้นซ้อม<br /> 3. ขั้นผลิต<br />ขั้นประชุมก่อนการผลิต<br /> การประชุมก่อนการผลิตนี้ ผู้ที่เป็นประธานคือผู้ผลิตรายการ ซึ่งในช่วงแรกจะชี้นโยบาย และวัตถุประสงค์ของการผลิตรายการให้ทุกคนทราบ และแนะนำให้ทุกคนรู้จัก "ผู้กำกับรายการ" ซึ่งจะเป็นหัวหน้าทีมการผลิตในตอนหลัง เมื่อชี้แจงและแนะนำผู้กำกับรายการแล้ว ผู้ผลิตรายการก็จะมอบให้ผู้กำกับรายการชี้แจงรายละเอียด และบทบาทของบุคลากรต่างๆ และเริ่มรับบทบาทครบ กำกับ ผลิตรายการอย่างเด็ดขาดต่อไป<br />ขั้นซ้อม<br /> เป็นกระบวนการเตรียมทุกคนให้ผ่านขั้นตอน เหมือนที่จะเกิดขึ้นจริงในรายการ<br /> * การซ้อมแห้ง (Dry Run) ผู้กำกับรายการซักซ้อมกับผู้ที่เกี่ยวข้องทุกคนได้ทำสิ่งที่กำหนดให้ ตามลำดับก่อน-หลังตามที่ปรากฏในบทโทรทัศน์ ไม่ว่าจะเป็นการแสดงท่าทาง ตำแหน่งที่นั่ง การเดิน การยืน นั่ง หรือ ผู้ร่วมรายการ รวมทั้งการบรรยายหรือบทสนทนา<br /> * การซ้อมผ่านแต่ละฉาก (Walk Through) ซ้อมดำเนินเรื่อง คือ การซ้อมที่ผู้แสดงและบุคลากรเทคนิคทุกคน จะต้องเข้ามาร่วมซ้อม การดำเนินตามเรื่องผ่านขั้นตอนต่างๆ<br /> * การซ้อมกล้อง (<a class="kLink" oncontextmenu="return false;" id="KonaLink0" onmouseover="adlinkMouseOver(event,this,0);" style="POSITION: static; TEXT-DECORATION: underline! important" onclick="adlinkMouseClick(event,this,0);" onmouseout="adlinkMouseOut(event,this,0);" href="http://members.fortunecity.com/korakit_cu/product.htm#" target="_top">Camera</a> Rehearsal) คือ การซ้อมที่ใช้กล้องจับภาพทุกขั้นตอน การซ้อมกล้อง ทำได้ 2 วิธีคือ ซ้อมหยุดเป็นช่วงๆ และซ้อมอย่างต่อเนื่องโดยไม่หยุด เช่นเดียวกับถ่ายจริง<br /> * การซ้อมผ่านกล้อง เป็นการซ้อมที่รวมการซ้อมย่อยทุกส่วนเข้าด้วยกัน<br /> * การซ้อมเหมือนจริง เป็นการซ้อมเหมือนกับการออกอากาศจริง การซ้อมลักษณะนี้มักจะใช้เฉพาะรายการที่มีความสำคัญมากโดยที่มีเวลาเป็นอุปสรรค<br />ขั้นผลิต<br /> ขั้นผลิตรายการเป็นขั้นที่ดำเนินการทันที หลังจากซ้อมเสร็จเรียบร้อยแล้ว<br />4. <a href="http://members.fortunecity.com/korakit_cu/evalue.htm">การประเมินคุณภาพรายการ</a><br /><br />ขั้นประเมินคุณภาพรายการ<br /> 1. การประเมินขณะผลิตรายการ<br /> 2. การประเมินเมื่อผลิตรายการแล้ว<br /> 3. การประเมินเมื่อได้ออกอากาศรายการไปแล้ว<br />การประเมินขณะผลิตรายการ<br /> * ให้บุคลากรเทคนิคตรวจสอบสัญญาณภาพและเสียงที่จะบันทึกว่ามีระดับและคุณภาพตามที่ต้องการหรือไม่<br /> * ควรมีการลองบันทึกเทปดูทุกครั้งขณะซ้อม<br /> * ในขณะผลิตรายการ ผู้กำกับต้องใช้สายตาประเมินภาพการแสดง และหูประเมินเสียง<br /> * เมื่อบันทึกรายการแล้ว ควรเล่นกลับให้ทุกคนได้ดู<br />การประเมินเมื่อผลิตรายการแล้ว<br /> คณะกรรมการประเมิน มักจะประกอบด้วย ตัวแทนของฝ่ายจัดรายการ ฝ่ายเทคนิค ผู้ทรงคุณวุฒิ และหน่วยงานควบคุมการออกรายการ เช่น กบว. เมื่อประเมินแล้ว ก็เสนอแนะ และสั่งการให้มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลง<br />การประเมินเมื่อได้ออกอากาศรายการไปแล้ว<br /> * วิธีการประเมิน อาจสุ่มตัวอย่างสัมภาษณ์หรือส่งแบบสอบถาม<br /> * เก็บข้อมูลจากจดหมาย หรือโทรศัพท์ที่ติชม หรือจากการวิพากษ์วิจารณ์จากสื่อมวลชน<br /> * ยกข้อมูลการประเมินจากบริษัทที่มีหน้าที่เกี่ยวกับการวิจัยตลาด<br /><a id="fcfootergif" href="http://www.fortunecity.com/?sid=fcfootergif" target="_new"></a><a id="fcfootergif" href="http://www.fortunecity.com/?sid=fcfootergif" target="_new"></a><a id="fcfootergif" href="http://www.fortunecity.com/?sid=fcfootergif" target="_new"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8482413614552998453-4495490098131331353?l=bowlovemm.blogspot.com' alt='' /></div>Noo_BowVyhttp://www.blogger.com/profile/07180884042878821572noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8482413614552998453.post-82923309683699940622009-01-28T19:02:00.000-08:002009-01-28T19:03:47.291-08:00ที่มาของการถ่ายรูปแอ๊บแบ๊ว...การถ่ายรูปแอ๊บแบ๊วเป็นส่วนผสมของการถ่ายรูปบุคคล (หรือ Portrait)กับภาพ Close-up โดยไม่ทราบที่มาแน่ชัด แต่หลักการของการถ่ายรูปแอ๊บแบ๊วนั้น จัดได้ว่าถ่ายง่ายมาก แต่บางทีก็ติดที่ข้อจำกัดของตัวแบบเองหรือขีดความสามารถทางด้านการสร้างสรรค์มุมกล้อง และมันสมองคนถ่าย ซึ่งก็มีทฤษฎีหนึ่งที่เชื่อกันว่า ท่าทางแอ๊บแบ๊วนั้นมาจากพฤติกรรมของสัตว์โดยเฉพาะสัตว์น้ำครับ ซึ่งผมจะอธิบายไว้ในช่วงถัดไปว่ามันมีที่มายังไงอีกทีแล้วผลก็คือเมื่อนำมารวม ๆ กันแล้วก็จะได้ท่าที่เรียกได้ว่า 'แอ๊บแบ๊ว' ออกมากลายเป็นมุมกล้องที่ดูน่ารัก น่าหยิกที่สุด เท่าที่สมองมนุษยชาติ(บางคน)จะคิดได้อุปกรณ์ก่อนแอ๊บแบ๊วกล้องถ่ายภาพ ซึ่งก็ควรจะเป็นกล้องโทรศัพท์มือถือ หรือกล้อง Compact เท่านั้นเพราะการใช้กล้องระดับ Digital SLR นั้น มีแต่จะก่อให้เกิดอุปสรรคในการถ่ายรูปถ้ากล้องไม่ตกใส่กบาลจนหัวแตกเลือดซิบ แขนที่ถือกล้องอยู่ก็อาจมีกล้ามขึ้นได้ที่สำคัญไม่ได้ไปถ่ายภาพสารคดีหมีควาย ไม่ต้องไปใช้กล้องเทพระดับพระเจ้าก็ได้ หมายเหตุ : กล้องเว็บแคมก็ได้น่อหลักการแห่งการถ่ายรูปแอ๊บแบ๊วการถ่ายภาพแอ๊บแบ๊วนั้นไม่ยาก แต่ถ่ายอย่างไรให้ดูน่าหยิกอันนี้สิที่ยากยิ่งกว่าเนื่องจากบางคนหน้าตาชวนให้แสดงออกพฤติกรรมที่รุนแรงยิ่งกว่าหย ิกหรือจับหลักการดังกล่าวจะช่วยให้ท่านแอ๊บแบ๊วได้ง่ายดายแม้หน้าตาท่านจ ะ Abnormalโดยรูปแบบการถ่ายภาพแอ๊บแบ๊วนั้นมีหลักการง่าย ๆ (แต่สำคัญ)ในการถ่ายดังนี้1.) มุมแอ๊บแบ๊ว ซึ่งมุมกล้องแบบนี้เราเรียกว่าอีกอย่างว่ามุมกล้องแอ๊บแบ๊ว หรือ Abbeaw Shotคือคนจะแอ๊บแบ๊วได้ต้องใช้มุมกล้องในพิกัดนี้เท่านั้น เนื่องจากผมยังไม่เคยเห็นคนแอ๊บแบ๊วคนไหนจะถ่ายแบบสะพานโค้ง หรือแบบลอดขาถ่าย เราจึงกะระยะได้เท่านี้ที่สำคัญมุมกล้องนี้ถ่ายเองได้ เพราะสามารถใช้มือเดียวในการกดชัตเตอร์ได้สบาย ๆโดยมุมที่นิยมมากที่สุดคือมุมสูง (ประมาณ 30o-50o) เพราะจะทำให้หน้าตาดูแบ๊วได้ใจที่มุมกล้องในระดับนี้ได้รับความนิยม คาดว่าน่าจะมาจากปัจจัยที่ทำให้ใบหน้าโดดเด่นได้รูปเป็นที่สุด มุมกล้องที่ถูกหลักมาตรฐานแอ๊บแบ๊วสากล2.) การแต่งหน้าแอ๊บแบ๊ว ถ้าท่านรู้ตัวว่าหน้าตาท่านไม่ดี เหมือนผีตายทั้งกลมชุบแป้งทอด ก็ขอให้ท่านแต่งหน้าด้วยการแต่งหน้าแบบแอ๊บแบ๊วจะไม่ยากมาก ก็คือแต่งหน้าธรรมดา ๆ ไม่ต้องถึงขั้นลิเกนั่นแหละคือไม่ต้องรองพื้นมากเหมือนโรยปูนขาวในงานกีฬาสี เอาบาง ๆ ก็พอ ถ้าพ่อไม่ได้ทำแป้งขายที่ต้องขับเน้นก็คือรอบดวงตา เพราะจะต้องทำตาโต เหมือนกับที่บ้านถูกหวยแจ๊กพ็อต 38 ล้านแก้ม...อันนี้สำคัญ ทางที่ดีแก้มควรจะมีสีแดงระเรื่อ เป็นแก้มก้นโดนเตะด้วยรองเท้า Combatริมฝีปาก อันนี้ก็ใช่ ให้ทาลิปมันไว้ด้วย อย่าให้คล้ำซีด ถ้าไม่มีลิปให้ต่อยปากเอาู รับรองแดงได้ใจ3.) การทำหน้าแอ๊บแบ๊วสำหรับการทำหน้าให้ถูกสนธิสัญญาแอ๊บแบ๊วสากลนั้น หลักใหญ่ใจความไม่ยากมากนักหรอกคือการทำหน้ามันไม่ยากนะครับ มันก็จะประมาณเอาสัตว์น้ำหลาย ๆ ชนิดมาผสมข้ามพันธุ์กันดังนี้ดวงตา : จะคล้าย ๆ ปลาตีน ใครเคยเห็นปลาตีนคงรู้ดี เพราะตามันโตใสแบ๊วมาแต่ไกลเลยแก้ม : เหมือนปลาทอง แต่เป็นปลาทองตะกระที่อมซากุระไว้ในกระพุ้งแก้มแบบเต็มความจุนะปาก : ปลาซัคเกอร์ (ปลาเทศบาล) คือทำปากให้ประมาณว่าจะเล็มตะไคร่ที่หน้าดินใต้น้ำได้สบาย ๆรวม ๆ แล้ว = จาจาบิงส์ จาก Star Wars: Episode I - The Phantom Menace... 4.) การจัดท่าทาง บางคนการแสดงออกทางสีหน้ายังไม่แบ๊วพอ จึงต้องใช้ท่าทางเข้าช่วยเพื่อเสริมพลังแอ๊บแบ๊วโดยการออกไม้ออกมือจะช่วยท่านได้ การเอานิ้วจิ้มแก้ม หรือทำตัววี (Victory) เป็นท่าสิ้นคิดส่วนใหญ่แล้วก็ไม่หนีกันไปไหน ท่าก็จะสิ้นคิดคล้าย ๆ กัน บ่งบอกถึงระดับสติปัญญาคนทำท่าว่าลอก ๆ ตามกันมา จนกลายเป็นรูปแบบพื้นฐาน ใครคิดท่าอื่นจะผิดผี หาใช่วิถีแห่งแอ๊บแบ๊วไม่5.) การตกแต่งภาพจากผลสำรวจบอกว่าร้อยละ 35% ขึ้นไปของผู้แอ๊บแบ๊ว จะต้องเอาภาพผ่านโปรแกรมตัดต่อรูปเนื่องจากการถ่ายภาพแอ๊บแบ๊วส่วนใหญ่นั้น จะเป็นการถ่ายแบบ Close Up คือถ่ายระยะประชิดดังนั้นสิวเสิว ตีนกงตีนกา ขอบตาคล้ำมันจะออกมาหมด แถมบางทีจะชัดยิ่งขึ้นด้วยแสง Flashจึงต้องนำเข้าสู่ Photoshop ในกระบวนการที่เรียกว่าลวงโลก...เอ้ย...การปรับลดจุดบกพร่อง... คนที่ตัดต่อแต่งเติมได้ขนาดนี้ ไปเปิดคอร์สสอน Photoshop หาตังค์เลยดีกว่า... ข้อเสียคือ...ใครเข้าสู่วิธีการนี้แล้ว 'มักหยุดไม่ได้' เพราะมันส์มือมาก แต่งภาพกันสนุกสนานมีสิวลบสิว มีตีนกาก็ทำหน้าเด้ง อ้วนไปก็บีบภาพซะ หน้าดำไปก็ทำให้สว่าง ซึ่งพอทำไปทำมาแล้วบางทีออกมาแล้วไม่ใช่คนเดิม หรืออาจถึงขั้น 'ไม่ใช่คน' คือใสมาก เหมือนตุ๊กตา ใสจนควายดูก็รู้ว่าแต่งภาพดังนั้นเมื่อท่านเข้าสู่กระบวนการนี้แล้ว จึงควรกระทำอย่างมีจรรยาบรรณ พอเพียง และจิตสำนึกที่ดีต่อสังคมด้วยครับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8482413614552998453-8292330968369994062?l=bowlovemm.blogspot.com' alt='' /></div>Noo_BowVyhttp://www.blogger.com/profile/07180884042878821572noreply@blogger.com0